Ανάβαση στο Βαθυδιάσελο με τον Δημήτρη Μυζήθρα | Επεισόδιο 1ο

Μια νέα μικρή σειρά επεισοδίων θα μας συντροφεύει το επόμενο διάστημα, καθώς θα ανηφορίζουμε όλοι μαζί προς τις ψηλότερες κορυφές που περιτριγυρίζουν τη Ροσκά. Οδηγός μας είναι ο Δημήτρης Μυζήθρας, κάτοικος του χωριού, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ροσκά.

Ένα καλοκαιρινό απόγευμα ξεκινήσαμε μαζί του για τις πιο άγριες και συνάμα όμορφες μεριές της ροσκιώτικης γης, με προορισμό το Βαθυδιάσελο: το σημείο ανάμεσα στις πλαγιές του Πλατανιού και στην κορυφή που είναι γνωστή ως Σταυρός.

Στο πρώτο επεισόδιο ο Δημήτρης μάς διηγείται ιστορίες και μας περιγράφει πώς ήταν η ζωή παλιότερα στους τόπους που συναντάμε. Ξεκινάμε από τα μαντριά στου Μουτσόρ', το λιβάδι όπου τα παιδιά του χωριού είχαν στήσει την τραμπάλα τους, και μαθαίνουμε ότι πριν από το 1980 δεν υπήρχε εκεί ούτε ένα έλατο.
Θα ακούσουμε για την Αρκούδα, τον βράχο με τη μικρή σπηλιά όπου ξεχειμώνιαζε η αρκούδα και που οι ντόπιοι τον λένε Αρκουδότρυπα. Θα μάθουμε για τη Φαφούτα, την πηγή απ' όπου έπαιρναν νερό οι οικογένειες του χωριού, και για την κερασιά στο Κολοβαίικο με τα μαύρα κεράσια.
Ιδιαίτερη θέση έχει το κτήμα του Ρεπουιάννη. Ο πέτρινος τοίχος που το περικλείει, ένα ολόκληρο «κάστρο» χτισμένο με το χέρι, στέκει ακόμη ανάμεσα στα έλατα. Λίγο πιο πάνω περνάμε από το χωράφι του Βάρσου, του λεγόμενου Αρπαΐτη, μια μεγάλη πεζούλα της εποχής, σπαρμένη με βρώμη, που τη φύλαγαν τα παιδιά.

Τελευταίος σταθμός του πρώτου επεισοδίου είναι η στάνη της μητέρας του Δημήτρη, της θείας Δέσπως. Εκεί φαίνεται ακόμη το κουρίτο, η ποτίστρα που είχαν φτιάξει με τα χέρια τους για τα γουρούνια. Και από εκεί ο Δημήτρης ξεκινά να μας διηγηθεί μια ιστορία από τα παιδικά του χρόνια, που θα την ακούσουμε ολόκληρη στο δεύτερο μέρος της σειράς.